Ted Bogosian

Ted Bogosian is an American-born documentary filmmaker. He traveled to Mardin 25 years ago to prepare the documentary, AN ARMENIAN JOURNEY.

Cengiz Candar

Cengiz Candar is a journalist and public intellectual, a personal friend of Hrant Dink, and a consistent civic voice advocating more open exploration of the past and consideration for the future. He has lived and worked in Lebanon  and is familiar with Armenian Diaspora sentiments.

JOIN THE CONVERSATION

Leave your comment

0
terms and condition.

People in this conversation

Comments (8)

  • Guest (Levon)

    Permalink

    Peace won’t bring any benefits for Turkey now, why would they try?

    Հաշտությունը Թուրքիային հիմա ոչ մի օգուտ չի տալու... ինչու՞ փորձի:

    Barış Türkiye için herhangi bir yarar getirmeyecek... neden denemek istisin ki?

  • Guest (Razmik)

    Permalink

    Գերմանիայի պետությունը ընդունեց իր անցյալի սխալը, և պատճառ դարձաւ երկու ազգերի (հրյաների և գերմանացիների) հաշտության ապագա կյանքում... Ցանկանում եմ թուրք պետության խելքի գալով ընդունի իր անցյալի մեղքերը, հաշտության ճանապարհ բացի երկու ազգերին:

    The German government accepted its past mistakes and helped the two peoples (Jewish and German) to reconcile in their future life… I wish that the Turkish government comes to its senses and accepts its sins, opening a way for peace for both nations.

    Almanya devleti geçmişteki hatalarını kabul etti ve böylece iki halklar (Yahudi ve Alman) barişlı bir gelecek kurdular... Dilerim ki Türk devleti aklını başına toplayıp geçmişteki hatalarını kabul edip iki halk için barişa yol açar...

  • Guest (Իշխան Չիֆթճեան)

    Permalink

    Հարցերուն կամովին կամ ակամայ խուսափողական մօտեցումներով Թուրք Հանրապետութիւնը եւ իր բոլոր տեսակի այլակերպումները պիտի չկարենան Ցեղասպանութեան մեծ հարցումին տալ պատասխան մը: Տրուելիք պատասխանը ոչ թէ ցեղասպանութեան ճանաչումն է, այլ անկէ առաջ ու անոր իսկ համար կատարուելիք՝ թրքական ինքնութեան մը ճանաչումը, թրքութեան վաւերականութեան մը հաստատումը: Առանց այս հաստատումներուն, առանց այս յստակ ինքնութեան թրքական ինքնութիւնը ազատում չունի: Երկար-բարակ զրոյցները հաւանական է որ ազդեցութիւններ ունենան: Քաջալերելի է մանաւանդ որ Ֆ. Նաուման Հիմնարկը ուրացողներ հարցազրոյցի չի հրաւիրեր, ինչ որ արդարեւ քաղաքակրթուածութեան ցուցանիշ մըն է:

    The evasive approach and the deformations of the Turkish government regarding these matters will not answer the the big question of the Genocide. The expected answer is not the recognition of the Genocide, but before that and perhaps for that exactly the acknowledgment of an authentic Turkish identity. Without these acknowledgments, without this definite identity the Turkish identity is helpless. Long conversations would probably have their influence. It is also very encouraging to see that Nauman Foundation doesn't invite deniers to discussions, which is a sign of their civilized manner indeed.

    Kaçınmak ve deformasyonlarla Türk hükümeti Soykırım hakkındaki büyük soruları cevaplayamayacak. Beklenen cevap Soykırımın tanınması değil, ondan önce ve belki tam olarak onun için bir otantik Türk kimliğinin tanınması. Böyle bir tanım olmadan Türk kimliği çaresizdir. Bunun gibi uzun söyleşilerin tabiki etkisi olur. Nauman vakfı'nın söyleşi için inkarcıları davet etmemesı de çok sevindirici, aynı zaman'da daha medeni bir tavır'ın göstergesidir.

  • Guest (Harout)

    Permalink

    I don't believe there's ever going to be a day when Turkey will recognize its real history. No matter how many discussions are held...

    Չեմ կարծում թէ լինելու մի օր երբ Թուրքիան կճանաչի իր իսկական պատմությունը: Անկախ նրանից թէ որքան զրոյցներ կազմակերպվեն...

    Türkiye'nin kendi gerçek tarihini tanıyacağı günün geleceğine inanmıyorum. ne kadar tartışmalar düzenlendiğnin önemi yok...

  • Fethiye Cetin expressed that Turkey today is not like 10 years before and it is possible now to discuss many taboos.
    Is this the Turkey where such justice will one day become possible?

    Ֆեթհիյե Չեթինն ասել է, որ այսօրվա Թուրքիան նման չէ 10 տարի առաջվա Թուրքիային, արդեն հնարավոր է բազմաթիվ տաբուները քննարկել:
    Արդեո՞ք սա այն Թուրքիան է որտեղ կարելի պիտի լինի արդարության հասնել:

    Fethiye Çetin bugün Türkiye'nin 10 yıl önceki gibi olmadığını ve birçok tabuyu artık tartışmanın mümkün olduğunu ifade etti.
    Acaba boyle bir Türkiye'de adalet bir gün mümkün olacak mi?

    from Yerevan, Armenia
  • Guest (Ragıp)

    Permalink

    The decisions and actions of the governments (either just or unjust) are not appreciated and welcomed by the public, unless the idea was supported by the people. There are many examples in different countries, throughout the history. I think these civic efforts target more the people of both countries (and diaspora of course) than the politicians or state policies. The states will not move if they don't see a solid ground in the public. The politicians and governments survive on votes. They would hardly risk their life and political future in order to make a radical change - even if they believe that it is the right thing to do. These events aim to change the people's perspectives who form the societal discourse which I believe quite important for the next steps.

    Կառավարությունների որոշումները եւ գործողությունները (կամ արդար, կամ անարդար) չեն գնահատվում և ողջունվում հասարակության կողմից, եթե գաղափարն ժողովրդի կողմից աջակցություն չունի: Կան բազմաթիվ օրինակներ տարբեր երկրներում, ամբողջ պատմության ընթացքում: Կարծում եմ, որ այս քաղաքացիական ջանքերն ուղղված են ավելի շատ երկու երկրների ժողովուրդներին, (և Սփյուռքում, իհարկե), քան քաղաքական գործիչներին կամ պետական ​​քաղաքականությանը: Պետությունները չեն շարժվի, եթե հասարակության կողմից ամուր հիմք չտեսնեն: Քաղաքական գործիչները և կառավարությունները գոյատևում են քվեարկությունների վրա: Նրանք չեն վտանգի իրենց կյանքը և քաղաքական ապագան, որպեսզի արմատական ​​փոփոխություն իրականացնեն, նույնիսկ եթե նրանք կարծում են, որ դա ճիշտ քայլն է: Այդ միջոցառումները նպատակ ունեն փոխել ժողովրդի հեռանկարները, որոնք ձևավորում են հանրային քննարկումը, ինչը կարծում եմ շատ կարևոր էառաջիկա քայլերի համար:

    Altında yatan fikir toplum tarafından desteklenmedikçe (adil olsun olmasın) hükümetlerin kararları ve eylemleri insanlar tarafından hoş karşılanmamıştır. Tarih boyunca farklı coğrafyalarda bunun birçok örneğini bulmak mümkün. Benim kanaatimce bu sivil girişimler siyasetçiler ve hükümet politikalarından daha çok iki ülke insanlarına (ve tabii ki diyasporaya) yöneliktir. Toplum içerisinde sağlam bir zemin bulmadan devletler harekete geçmeyeceklerdir. Siyasetçiler ve hükümetler oy peşinden giderler. Doğru şey olduğunu düşünseler bile hayatlarını ve siyasi geleceklerini riske atmaları pek olası değil. Bu tarzdaki etkinlikler toplumsal söylemleri oluşturan insanların perspektiflerini değiştirmeyi amaçlar ki bence bu sonraki adımlar için çok önemli.

    Comment last edited on about 4 years ago by harout

The second series of CLIMBING THE MOUNTAIN takes place within the framework of the programme  Support to the Armenia-Normalisation Process, funded by the European Union.

With support from